Οι Ρώσοι έρχονται




Καθώς το 2016 έφτασε στο τέλος του, βρισκόμαστε σε ένα πολύ ασταθές περιβάλλον. Δεν είμαστε σε θέση να καθορίσουμε τις γραμμές των εθνικών μας συμφερόντων. Είναι οι θέσεις εργασίας και η οικονομία, είναι η εθνική ασφάλεια, οι προτεραιότητες; Ή μήπως είναι πλέον προς το συμφέρον μας να εξασφαλίσουμε την παγκόσμια ασφάλεια – με άλλα λόγια, να ενεργήσουμε ως παγκόσμιοι αστυνόμοι;


Του Όλιβερ Στόουν

Μετάφραση: Σάκης Στεργενάκης


Οι «αποτυχημένοι» (σύμφωνα με τον Τραμπ) New York Times εκφυλίζονται σε έναν οργανισμό τύπου Washington Post, με την κοσμοθεώρησή τους καθηλωμένη στον κόσμο του Ψυχρού Πολέμου της δεκαετίας του 1950, όπου οι Ρώσοι φταίνε σχεδόν για τα πάντα -για την ήττα της Χίλαρι, για το μεγαλύτερο μέρος των επιθέσεων και ταραχών στον κόσμο, για την επιθυμία να αποσταθεροποιήσουν την Ευρώπη.

Οι Times έχουν προσθέσει το ζήτημα των «ψευδών ειδήσεων» για να επιβεβαιώσουν εκ νέου τον προβληματικό ρόλο τους ως κυρίαρχης φωνής του κατεστημένου της Ουάσιγκτον. Αυτό επιβεβαιώνεται στην περίπτωση του «hacking» των εκλογών του 2016 από τη μεριά Ρωσίας και την ανάδειξη του “Μαντσουριανού Υποψηφίου” της, του Ντόναλντ Τραμπ. Προφανώς η CIA (μέσω διαφόρων ανώνυμων υπαλλήλων της), το FBI, η NSA, ο Διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών Τζέιμς Κλάπερ (ο οποίος εμφανώς είπε ψέματα στο Κογκρέσο στην υπόθεση Σνόουντεν), ο Πρόεδρος Ομπάμα, η DNC (H Εθνική Επιτροπή του Δημοκρατικού Κόμματος), η Χίλαρι Κλίντον και το Κογκρέσο συμφωνούν ότι η Ρωσία και ο κ. Πούτιν κατά κύριο λόγο, είναι υπεύθυνοι για το hacking.

Σίγουρα ο ψυχωτικός, πολεμοχαρής γερουσιαστής Τζον Μακέιν είναι κι αυτός εκεί μαζί με αυτούς τους πατριώτες, αποκαλώντας τον πρόεδρο Πούτιν “κακοποιό, νταή και δολοφόνο”, και σύμφωνα με την γνώμη του, “όποιος τον χαρακτηρίζει διαφορετικά, ψεύδεται”. Πραγματικά το είπε αυτό – ο άνθρωπος του οποίου η ευθυκρισία επέλεξε την Σάρα Πέιλιν ως υποψήφια αντιπρόεδρό του, το 2008. Και οι Times τον ακολούθησαν προβάλλοντας αυτό το θέμα εν τη πλήρη δόξει του σε πρωτοσέλιδο, συμφωνώντας σαφώς με την άποψη του Μακέιν.

Δεν θυμάμαι τους προέδρους Αϊζενχάουερ, Νίξον, ή Ρήγκαν, στις πιο σκοτεινές μέρες των δεκαετιών του ’50 και του ’80, να στοχοποιούν ποτέ έναν Ρώσο Πρόεδρο κατ’ αυτό τον τρόπο. Το υβρεολόγιο είχε ως στόχο το σοβιετικό καθεστώς, αλλά ποτέ δεν είχαν αποτελέσει στόχο αυτής της χολής ο Χρουστσόφ ή ο Μπρέζνιεφ. Υποθέτω ότι αυτό είναι μια νέα μορφή της αμερικανικής διπλωματίας. Εάν ένας νεαρός μαύρος δολοφονούνταν στο κέντρο κάποιας πόλης μας ή οι καλεσμένοι σε ένα πακιστανικό γαμήλιο πάρτι δολοφονούνταν από μη επανδρωμένα αεροσκάφη μας, θα έπρεπε να στοχοποιηθεί ο Πρόεδρος Ομπάμα ως δολοφόνος, νταής, ή κακοποιός; Μια τέτοια εξατομίκευση είναι ένα σημάδι ασθένειας στον τρόπο σκέψης και στους τρόπους μας, στοιχεία μακράν κατώτερα από το αυτά που θα έπρεπε να είναι τα πρότυπά μας.

Σημειώστε τον συνημμένο σύνδεσμο ( “US Intel Vets Dispute Russia Hacking Claims” [Βετεράνοι των Μυστικών Υπηρεσιών των ΗΠΑ Αμφισβητούν τους Ισχυρισμούς περί Ρωσικού Hacking]) των Veteran Intelligence Professionals for Sanity [Βετεράνοι  Στελέχη των Υπηρεσιών Πληροφοριών για τη Λογική] (το οποίο περιλαμβάνει τον πρώην μεταρρυθμιστή της NSA Μπίλ Μπίνεϋ, μια μαθηματική ιδιοφυΐα που ενέπνευσε τον χαρακτήρα Νικ Κέιτζ στην ταινία “Snowden”).

Στον συγκεκριμένο σύνδεσμο μιλά για το τι πραγματικά είναι το «hacking», σε αντιδιαστολή με μια «διαρροή». Οι Times και άλλα καθιερωμένα μέσα μαζικής ενημέρωσης έχουν απροσδόκητα αποφύγει να αναφερθούν σε οποιαδήποτε στοιχεία περί του αντιθέτου, όπως αυτά που παρουσιάστηκαν από τον Κρεγκ Μάρρεϊ, πρώην πρέσβη και εκπρόσωπο του Wikileaks ο οποίος λέει ότι οι πληροφορίες τού δόθηκαν σε ένα πάρκο της Ουάσιγκτον από κάποιον του Δημοκρατικού κόμματος που είχε εσωτερική πληροφόρηση και είχε αηδιάσει από τη συμπεριφορά του DNC (η Πανεθνική Επιτροπή των Δημοκρατικών).

Στη συνέχεια ο Μάρρεϊ έδωσε αυτές τις πληροφορίες στο Wikileaks. Αυτή ήταν μια «διαρροή», όχι «hack», και πάντα μού φαινόταν ότι αυτή ήταν η πιθανή πηγή αυτού του σκανδάλου (όπως νομίζω ότι για τη διαρροή της Sony, ψευδώς κατηγορήθηκε η Βόρεια Κορέα, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα). Και αν είχε γίνει σωστά η έρευνα, θα μπορούσε κάλλιστα να αποκαλύψει ότι αυτή ήταν η «στιγμή Νίξον» της Χίλαρι. Είναι σαφές ότι τα γραφεία του DNC κάτι σκάρωναν . Κατά ειρωνικό τρόπο, η Κλίντον είχε γίνει ευρέως γνωστή ως μία από τις ερευνήτριες του σκανδάλου Watergate. Δείτε το άρθρο του Mark Ames  “Site Behind McCarthyite Blacklist” που αποδίδει αυτό το βρώμικο παιχνίδι στον δημοσιογράφο της Washington Post Κρεγκ Τίμπεργκ.

images

Θυμάμαι πολύ καλά στη δεκαετία του 1950, όταν υποτίθεται ότι οι Ρώσοι ήταν μέσα στα σχολεία μας, μέσα στο Κογκρέσο, στο State Department, και, σύμφωνα με πολλούς υποστηρικτές των Αϊζενχάουερ / Νίξον, έτοιμοι να καταλάβουν τη χώρα μας, χωρίς σοβαρή αντίσταση (και μετά αποκαλούν εμένα παρανοϊκό!).

Ήταν αυτά τα ίδια μέσα που επέμειναν στην ανάγκη να πάμε στο Βιετνάμ για να υπερασπιστούμε τις ελευθερίες μας εναντίον των κομμουνιστών, 6.000 μίλια μακριά. Και αφού η “Κόκκινη Απειλή” τελικά έφυγε για τα καλά το 1991, ας θυμηθούμε ότι αυτό ποτέ δεν τελείωσε. Έγινε ο Χουσεΐν του Ιράκ με τα όπλα μαζικής καταστροφής, και η συζήτηση για το «σύννεφο μανιταριού.» Έγινε ο Δαίμονας, τόσο πραγματικός όσο και οι δίκες των Μαγισσών του Σάλεμ. Έγινε ο Καντάφι της Λιβύης, και μετά ο Άσαντ της Συρίας. Με άλλα λόγια, όπως σε μία οργουελική προφητεία, η κόκκινη απειλή ποτέ δεν τελείωσε, και μπορώ να σας εγγυηθώ ότι ποτέ δεν θα τελειώσει – εκτός κι αν εμείς οι άνθρωποι που εξακολουθούμε να σκεφτόμαστε με το δικό μας μυαλό γύρω από αυτό το υπαρξιακό ζήτημα, μπορέσουμε να πούμε «Φτάνει πια» σε αυτό το δαιμονικό θέατρο. «Φτάνει πια», «Φύγετε» – γελάστε στα μούτρα τους.

Φυσικά, το πλέγμα New York Times/Washington Post σπάνια δημοσιεύει οποιαδήποτε από τις σοβαρές διαφωνίες μας και ως εκ τούτου καταφεύγουμε σε εναλλακτικά μέσα, όπως το «The Nation», «Consortiumnews»,  «The Intercept» «Naked Capitalism», «Counterpunch», «Zero Hedge», «Antiwar.com», «Truthdig»’ «Common Dreams », κλπ. Nομίζω ότι είχαμε σοκαριστεί αρκετά (αλλά όχι εκπλαγεί) όταν πρόσφατα είδαμε 200 δικτυακούς τόπους να καταγράφονται ως όργανα του Κρεμλίνου (Η Washington Post στις 24 Νοέμβρη: “Η ρωσική προπαγάνδα βοήθησε στην εξάπλωση «ψευδών ειδήσεων» κατά τη διάρκεια των εκλογών”).

Θεέ μου, το φάντασμα του Ίζι Στόουν* επέστρεψε από τη δεκαετία του 1950! Το ίδιο και ο Τόμ Κλάνσυ από τη δεκαετία του ’80. Ψευδή θρίλερ θα γραφτούν τώρα σχετικά με τους Ρώσους που “χάκαραν” τις αμερικανικές εκλογές. Χρήματα θα βγουν και τηλεοπτικές σειρές θα γυριστούν.

Ποτέ δεν έχω διαβάσει τέτοια υστερικά σκουπίδια στους New York Times (ας τα αποκαλούμε αυτό που είναι – «ψευδείς ειδήσεις»), στους οποίους τα editorial έχουν μετατραπεί σε  εξωφρενικούς λιβέλους για τα εγκλήματα της Ρωσίας, πολλά από τα οποία φέρεται να έχουν συνταχθεί από τον Σέρτζ Σμέμαν, έναν από εκείνους τους ιδεολόγους που ακόμα ψάχνουν για  Ρώσους κάτω από το κρεβάτι του το βράδυ. Αποκαλούνταν «Λευκοί Ρώσοι» στις παλιές μέρες και, όπως οι δεξιοί κουβανοί στο Μαϊάμι, δεν είναι σε θέση να ξεπεράσουν το παρελθόν.

Ο Σμέμαν προφανώς κατέχει υψηλή θέση στη συντακτική ομάδα των New York Times. Αυτό το είδος  σκέψης έχει επηρεάσει σαφώς το Πεντάγωνο και πολλές από τις δηλώσεις των στρατηγών μας, και έχει εισχωρήσει στα ρεπορτάζ των κυρίαρχων Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης. Όταν μία ομάδα έχει τον έλεγχο του σκεπτικού της εθνικής μας συζήτησης, τότε αυτό γίνεται πραγματικά επικίνδυνο. Σε αυτό το πνεύμα, δίνω αρκετούς συνδέσμους για ιστότοπους που περιέχουν σημαντικά δοκίμια  νέας εσοδείας, τα οποία επισημαίνουν τo όνειδος των κυρίαρχων media.

hdto3rf
“Οι Ρώσοι έρχονται” αμερικανική κωμωδία του 1966

Όσο και αν διαφωνώ με τον Ντόναλντ Τραμπ (και πράγματι διαφωνώ) αυτός είναι αυτή τη στιγμή ο υπ’ αριθμόν ένα στόχος της προπαγάνδας των κυρίαρχων ΜΜΕ – έως ότου, δηλαδή, να περάσει σε αντι-Κρεμλινική τροχιά, εξ’ αιτίας κάποιων ψευδών πληροφοριών από τις μυστικές υπηρεσίες ή κάποιας παρεξήγησης μαγειρεμένης από τη CIA. Τότε φοβάμαι, με τον θερμόαιμο τρόπο του, θα αρχίζει να τσακώνεται με τους Ρώσους, και δεν θα χρειαστεί πολύς χρόνος μέχρι να κηρυχθεί η χώρα σε εμπόλεμη κατάσταση κατά της Ρωσίας.

Δεν έχω καμία αμφιβολία τότε ότι ο υπερχρηματοδοτούμενος στρατός μας (10 δολάρια για κάθε 1 ρωσικό δολάριο) δεν θα έχει ΚΑΜΙΑ σημασία εναντίον μιας χώρας που πιστεύει ότι τώρα οι ΗΠΑ, με τη μεγαλύτερη συσσώρευση δυνάμεων του ΝΑΤΟ στα σύνορά της από την εποχή του Χίτλερ και του Β ‘Παγκοσμίου Πολέμου, είναι αρκετά παρανοϊκή ώστε να εξαπολύσει ένα προληπτικό χτύπημα. Στην ανάλυσή του, “Η Ανάγκη να Καταστεί η Σαουδική Αραβία Υπόλογη” ο Robert Parry επισημαίνει ότι αυτή η σύγκρουση, ειρωνικά, ξεκίνησε τη δεκαετία του 1980 με τους νεοσυντηρητικούς να θεωρούν το Ιράν ως τον μεγαλύτερο υποστηρικτή της τρομοκρατίας παγκοσμίως. Το πώς αυτό οδηγεί στα παρόντα χάλια μας είναι θέμα μιας λαμπρής ανάλυσης που είναι άγνωστη στο αμερικανικό κοινό.

Σας καλώ να διαβάσετε τα παρακάτω άρθρα και να μείνετε ήρεμοι στον τρόπο σκέψης σας. Αλλά αξιοποιείστε τα με κάποιον τρόπο. Ως πιστός σε αυτά που λέει ο Δαλάι Λάμα, κάθε ένας από εμάς, ακόμη και μέσα από τις προσευχές του, μπορεί να προσθέσει κάτι για τη βελτίωση αυτού του κόσμου. Ποτέ δεν πίστευα ότι θα έβρισκα τον εαυτό μου να προσεύχεται για τη νηφαλιότητα ενός Ντόναλντ Τραμπ. Θυμάστε την  «Ιλιάδα»; Όπως θα έλεγε ο Όμηρος, οι θεοί θα αιωρούνται πάνω από τις μάχες κάθε μέρα και θα αποφασίζουν για το αποτέλεσμα. Ποιος θα πεθάνει και ποιος θα ζήσει. Οι θεοί ακούνε ακόμα;

Robert Parry, “Making Russia ‘The Enemy

Joe Lauria, “Russia-Hack Story Another Media Failure

Justin Raimondo, “Stop the CIA Coup

Robert Parry, “The Need to Hold Saudi Arabia Accountable

Ray McGovern, “US Intel Vets Dispute Russia Hacking Claims

Mark Ames, “Site behind Washington Post’s McCarthyite Blacklist

Robert Parry, “A Sour Holiday Season for Neocons

*Ίζι Στόουν: (Isidor Feinstein Stone, 1907-1989) Αμερικανός ερευνητής δημοσιογράφος και συγγραφέας. Άμεμπτος και ηθικά ακέραιος, υπήρξε πολέμιος της αμερικανικής Δεξιάς. Ήταν εκδότης του  newsletter, I. F. Stone’s Weekly (1953–1971) το οποίο κατατάσσεται στην 16η θέση μεταξύ των «100 Κορυφαίων Δημοσιογραφικών Έργων των Η.Π.Α. του 20ού Αιώνα» και δεύτερο μεταξύ των έντυπων δημοσιογραφικών εκδόσεων.

To άρθρο δημοσιεύτηκε στο medium.com στις 6 Ιανουαρίου 2017

More Articles
Close
warsaw-7

Πολωνία: Η ιστορία ως πεδίο μάχης

Εδώ και τρία χρόνια το κυβερνών κόμμα της Πολωνίας «Νόμος και Δικαιοσύνη» (PiS) έχει αναλάβει να ξαναγράψει το εθνικό παρελθόν της χώρας, προκειμένου να διαπλάσει...