![](https://pass-world.gr/wp-content/uploads/2024/05/pale_2.jpg)
Ενώ τα μέσα ενημέρωσης εστιάζουν στις διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης στις ΗΠΑ, έντονες αντιδράσεις μπορεί να ξεσπάσουν στη Βόρεια Αφρική και τη Δυτική Ασία.
Του Paul Rogers
Μετάφραση: Συντακτική ομάδα pass-world.gr
Αν και πολλοί αναλυτές φοβήθηκαν μια ανεξέλεγκτη στρατιωτική κλιμάκωση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν τον περασμένο μήνα, αυτό το ενδεχόμενο φαίνεται να έχει αποφευχθεί προς το παρόν τουλάχιστον. Πολλά κράτη σε όλο τον κόσμο γίνονται, ωστόσο, μάρτυρες μιας πολιτικής κλιμάκωσης, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της Βόρειας Αφρικής και της Δυτικής Ασίας, τα οποία συχνά παραβλέπονται στις συζητήσεις για τις διαμαρτυρίες.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες είναι το πιο προφανές παράδειγμα αντιδράσεων σε επίπεδο κράτους. Διαμαρτυρίες και καταλήψεις υπέρ της Παλαιστίνης λαμβάνουν χώρα σε πανεπιστημιουπόλεις σε ολόκληρη τη χώρα –πολλές από τις οποίες έχουν αντιμετωπιστεί με βίαιες ενέργειες υπό την ηγεσία της αστυνομίας– καθώς πολλοί άνθρωποι διαφωνούν με την παροχή δυνατότητας στο Ισραήλ από τον Τζο Μπάιντεν να πραγματοποιεί την τρομακτική επτάμηνη επίθεσή του στη Γάζα.
Αν αυτά δεν επιλυθούν μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού, ο πιθανός ωφελημένος από αυτές τις αντι-ισραηλινές, αντι-Μπάιντεν διαμαρτυρίες θα είναι ο Ντόναλντ Τραμπ.
Σε περίπτωση που εκλεγεί πρόεδρος, ο Τραμπ θα βασιστεί στην υποστήριξη των ευαγγελικών χριστιανών και των χριστιανών σιωνιστών που υποστηρίζουν το Ισραήλ, γεγονός που θα μπορούσε να τον οδηγήσει στο να ενθαρρύνει την τρέχουσα ή τη μελλοντική ισραηλινή κυβέρνηση να αναλάβει πολύ μεγαλύτερο έλεγχο της Γάζας και ενδεχομένως και της κατεχόμενης Δυτικής Όχθης.
Ηνωμένο Βασίλειο
Η διάχυτη οργή για την υποστήριξη της κυβέρνησης προς το Ισραήλ φαίνεται να έχει επίσης πολιτικό αντίκτυπο στο Ηνωμένο Βασίλειο. Υπήρξαν αρκετές διαδηλώσεις υπέρ της Παλαιστίνης με πάνω από εκατό χιλιάδες άτομα τους τελευταίους επτά μήνες, οι οποίες επιδεινώθηκαν από τις βρετανικές πωλήσεις όπλων και άλλες στρατιωτικές διασυνδέσεις με το Ισραήλ, και αυτή η δυσαρέσκεια φαίνεται να έκανε την εμφάνισή της στην κάλπη κατά τη διάρκεια των τοπικών εκλογών στην Αγγλία και την Ουαλία την περασμένη εβδομάδα.
Το Συντηρητικό Κόμμα του Ρίσι Σουνάκ είχε μια απαίσια βραδιά, χάνοντας 474 δημοτικούς συμβούλους. Αλλά και το Εργατικό Κόμμα του Κιρ Στάρμερ δεν κατάφερε να κερδίσει την πλειοψηφία αυτών, κερδίζοντας μόνο 186. Τα υπόλοιπα τα πήραν οι Φιλελεύθεροι Δημοκράτες, οι Πράσινοι και οι Ανεξάρτητοι – συμπεριλαμβανομένων πολλών αριστερών που αποστασιοποιήθηκαν από τους Εργατικούς εν μέρει λόγω της αποτυχίας του Στάρμερ να ασκήσει ουσιαστική κριτική στο Ισραήλ ή να ζητήσει τον τερματισμό του πολέμου στη Γάζα.
Φαίνεται ότι το τεράστιο προβάδισμα των Εργατικών στις δημοσκοπήσεις αντικατοπτρίζει τα προβλήματα των Συντηρητικών και όχι τη δημοτικότητα του κόμματος. Το μοτίβο της ψηφοφορίας που παρατηρήθηκε την περασμένη εβδομάδα θα επεκταθεί σίγουρα κατά κάποιο τρόπο και στις γενικές εκλογές αργότερα φέτος, οι οποίες θα προσφέρουν λίγες εκλογικές επιλογές και μεγάλη δυσαρέσκεια σε εκατομμύρια προοδευτικούς ψηφοφόρους.
Αραβικός κόσμος
Αλλά ενώ μεγάλη προσοχή έχει δοθεί από τα μέσα ενημέρωσης στις διαμαρτυρίες και τις εκλογικές συνήθειες και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, αυτό που συμβαίνει στον αραβικό κόσμο έχει αγνοηθεί σε μεγάλο βαθμό.
Το Ισραήλ διαδραμάτισε επί δεκαετίες έναν απολύτως χρήσιμο ρόλο για τα αυταρχικά καθεστώτα που επιδιώκουν να διατηρήσουν τον έλεγχο.
Οι Άραβες ηγέτες μπόρεσαν να ενθαρρύνουν το κοινό να κατευθύνει την οργή του στη σιωνιστική μεταχείριση των Παλαιστινίων, μειώνοντας έτσι τον κίνδυνο διαμαρτυριών που στρέφονται εναντίον τους.
![](https://pass-world.gr/wp-content/uploads/2024/05/pale-1024x683.jpg)
Αυτό κατέρρευσε με την Αραβική Άνοιξη του 2011, όταν ένα κίνημα ανθρώπων σε ολόκληρη την περιοχή εμφανίστηκε για να διαμαρτυρηθεί κατά των ηγετών τους.
Ορισμένα καθεστώτα, συμπεριλαμβανομένης της Αιγύπτου και κυρίως της Συρίας, προσπάθησαν να διατηρήσουν τον έλεγχο με ωμή βία, ενώ άλλα χρησιμοποίησαν ένα μείγμα περιορισμένων παραχωρήσεων και καταστολής. Άλλα, όπως η Ιορδανία και το Μαρόκο, ήταν μάλλον πιο παραχωρητικά, τουλάχιστον βραχυπρόθεσμα, και σε ένα, την Τυνησία, σημειώθηκε αλλαγή εξουσίας με το τέλος της απολυταρχίας του Μπεν Αλί μετά από 23 χρόνια ελέγχου.
Μετά τη βίαιη επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου του περασμένου έτους, η δημόσια αντίδραση σε όλα τα αραβικά κράτη ήταν υποτονική, αλλά αυτό άλλαξε γρήγορα καθώς αναδείχθηκε η απόλυτη αγριότητα της ισραηλινής επίθεσης στη Γάζα και τους Παλαιστίνιους.
Αυτή ήταν μια δύσκολη στιγμή για τους αυταρχικούς ηγέτες. Ήταν αδύνατο να ελέγξουν τη δημόσια οργή δεδομένης της έντασης της δολοφονίας χιλιάδων Παλαιστινίων και της καταστροφής σπιτιών και δημόσιων κτιρίων στη Γάζα. Οι διαδηλώσεις επιτρέπονταν, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που οργανώθηκαν από τα ίδια τα καθεστώτα τις πρώτες εβδομάδες.
Αυτή η περίοδος έχει παρέλθει προ πολλού, αλλά η ωριαία κάλυψη από τα μέσα ενημέρωσης των επιπτώσεων του πολέμου στους Παλαιστίνιους σημαίνει ότι ο δημόσιος θυμός δεν μπορεί να κατευναστεί.
Πολλά καθεστώτα σε όλη την περιοχή ακολουθούν τώρα μια πιο σκληρή γραμμή, καθώς φοβούνται κινδύνους για την επιβίωσή τους.
Στην Αίγυπτο και το Μαρόκο – όπου οι διαδηλωτές έχουν ασκήσει κριτική στις όλο και πιο στενές σχέσεις των χωρών τους με το Ισραήλ τα τελευταία χρόνια – οι αρχές έχουν καταστείλει τις διαδηλώσεις και έχουν προβεί σε συλλήψεις.
Στην Ιορδανία, εν τω μεταξύ, 1.500 διαδηλωτές έχουν συλληφθεί σε διαδηλώσεις έξω από την ισραηλινή πρεσβεία από τις 7 Οκτωβρίου, σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία.
Ορισμένα καθεστώτα έχουν συνείδηση της μακροχρόνιας σχέσης μεταξύ της δεινής θέσης των Παλαιστινίων και της έλλειψης δικαιωμάτων στις δικές τους χώρες. Όπως αναφέρεται σε δημοσίευμα των New York Times:
“Για δεκαετίες, οι Άραβες ακτιβιστές έχουν συνδέσει τον αγώνα για δικαιοσύνη για τους Παλαιστίνιους – έναν αγώνα που ενώνει Άραβες διαφορετικών πολιτικών πεποιθήσεων από το Μαρακές μέχρι τη Βαγδάτη – με τον αγώνα για περισσότερα δικαιώματα και ελευθερίες στην πατρίδα. Γι’ αυτούς, το Ισραήλ ήταν το είδωλο των αυταρχικών και αποικιοκρατικών δυνάμεων που είχαν ανακόψει την ανάπτυξη των δικών τους κοινωνιών”.
Προς το παρόν, τα αραβικά καθεστώτα διατηρούν τον έλεγχο – αλλά αυτό μπορεί να αλλάξει γρήγορα.
Το Ισραήλ εξαπέλυσε αυτή την εβδομάδα επίθεση στη Ράφα, μια πόλη στη νότια Γάζα που φιλοξενεί 1,4 εκατομμύρια Παλαιστίνιους. Και ο βομβαρδισμός της Ράφα -που το Ισραήλ είπε ότι θα ήταν μια “ασφαλής ζώνη” όταν διέταξε εκκενώσεις από τη βόρεια Γάζα πέρυσι- ήρθε καθώς ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου απέρριψε την προσφορά της Χαμάς για κατάπαυση του πυρός.
Υπάρχει ένας άλλος παράγοντας που συχνά παραβλέπεται στη Δύση. Η επίθεση του Ισραήλ στη Γάζα ακολούθησε μια σειρά από σοβαρές αποτυχίες των ισραηλινών δυνάμεων άμυνας, της συνοριακής αστυνομίας και των υπηρεσιών πληροφοριών στις 7 Οκτωβρίου – οι οποίες έδειξαν πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η πολυδιαφημισμένη περιφερειακή υπεροχή του Ισραήλ σε θέματα ασφάλειας δεν είναι απλώς αυτό που φαίνεται.
Το αίσθημα αυτό ενισχύεται καθώς αποδεικνύεται αδύνατο για το Ισραήλ να καταστρέψει τη Χαμάς. Πολλοί Άραβες ακτιβιστές σκέφτονται τώρα ότι αν το Ισραήλ μπορεί να αποτύχει, γιατί να μην αποτύχουν και οι δικές τους ελίτ;